Edukasyon ko Inang Bayan, kaya mo pa bang tustusan?

Ngayong gabi, nasadlak ako sa kalungkutan ng marinig ko ang pagpapakamatay ng isang labing-anim na taong gulang na estudyante mula sa University of the Philippines - Manila (UP-Manila).  Freshman siya ng dating kolehiyo ni Aiko, parehas na Behavioral Sciences ang kurso.  Pinakita siya sa akin ng kapatid ko sa iilang Facebook pictures na naka-share sa page ng kolehiyo nila. Marahan siyang nagkwento.  Madalas na tumitingin ang kapatid ko ng mga pictures ng underclassmen niya at palaging sumusulyap sa landas na hindi niya tinahak. Natatandaan niya daw na representative si Kristel ng mga freshman sa isang aktibidad ng kolehiyo. Nabanggit niya nga minsan, sa aking paggunita, na madami daw siyang gustong "i-bully" sa mga first years.  Tulad daw ng mga ginawa sa kanila noong isang semestre niyang pag-aral sa UP.  At heto daw, hindi siya makapaniwala na merong nagpakamatay sa kinasasabikan niyang mga underclassmen. Dahil sa kahirapan ng buhay.  "Paano kung nandun ako?", tanong niya sa akin habang nagpipigil ng luha.  Wala akong naisagot.

Si Kristel ay panganay sa limang magkakapatid.  Taxi driver ang trabaho ng ama at simpleng maybahay lamang ang ina.  Isa lamang siya sa maraming kabataan ngayon sa Pilipinas na naghahangad ng edukasyon ngunit nahahadlangan ito ng kahirapan.  Nitong nakaraang dalawang dekada, hindi makakaila na lubhang bumaba ang budget ng gobyerno sa edukasyon sa kabila ng mga pangako nila na pagtutuunan ito ng pansin. Ang unang naalala ko nung dekada nobenta ay ang pag-allocate ng budget sa iba't-ibang sektor ng gobyerno para ilagay sa "pork barrel".   Isa ang kagawaran ng edukasyon sa kinuhanan ng pera upang mapuno ang kaban ng mga kongresista.  At sinong makakalimot sa milyones na tinanggal ng administrasyong Arroyo sa PUP?  Isa yan sa mga ibinato ni PNoy sa nakalipas na administrasyon at kakatwa na isinambalik niya sa pamumuno niya ngayon.  Mas malala pa nga kung ikukumpara dahil isang bilyon mahigit ang tinanggal niya sa edukasyon at kalusugan nitong taong 2010.  Sa dami ng mga kinaltas ng gobyerno, lumipad ang halaga ng edukasyong hirap na ngang abutin ng mahihirap.  

Isa sa mga naunang artikulo na lumabas tungkol sa trahedya mula sa The Manila Collegian

Natatakot ako para sa mga kapwa ko Pilipino, lalong lalo na para sa mga kabataan.  Tila ba unti-unti nilang ginagawang mang mang ang mga sumusunod na henerasyon.  Tumatarik ang tatsulok at ang edukasyon na dapat ay karapatan ng bawat isa ay nagiging pribilehiyo.  Mayayaman na lamang ang nakakatamasa ng disenteng edukasyon at ang mga sadlak sa hirap ay nagkukumahog sa maliliit na silid-aralan.  Nasa awa na tayo ng mga oligarko sapagkat hawak nila ang utak ng kabataan. Nitong nakaraang dekada, meron nang mga artikulo at iilang mga aktibista ang pumuna sa pamamaraan nila.  Natatandaan niyo pa ba ang "Study now, pay later" program noong 90s? Isang mabuting programa na ginagawang paraan ng mga oligarko para maibulsa ang pera ng masa.  Halos isang daang estudyante din ang nabigyan ng umano'y "loan" ang hindi masingil ng Commission of Audit (COA).  Naglaho na parang mga multo. Ha! Tapos sa tuwing may mga problemang darating (tulad ng kay Kristel) ay pinaiikot lamang nila tayo sa mga hintuturo nilang di matigil sa pagturo.  Sinisisi ng gobyerno ang UP-Manila ngunit sila ang tunay na may hawak ng kapangyarihan upang mabago ito.  Madaling magtaas ng tuition ngunit hindi madaling ibaba.  Madaling magsibak ng estudyante kaysa sa gumawa ng paraan upang makatapos sila.  Yupian na nga talaga ang UP kung ganun.

Tila nga malayo-layo pa ang tatahakin natin para maabot ang Pilipinas na ipinaglaban noon ng ating mga ninuno.  Ayokong matulad ang mga Pilipino kay Boxer (ng Animal Farm) na buong buhay nagkayod para sa demokrasyang hindi totoo at namatay ng hindi namulat sa katotohanan. Masipag at matiyaga ang mga Pilipino at di hamak na may potensyal upang harapin ang mundo.  Huwag tayong magbulag-bulagan at magbingi-bingihan sa isyung ito! Edukasyon ang susi sa pag-ahon mula sa kahirapan kaya huwag tayong pumayag na tanggalin ito sa ating mga anak. Sabay sabay nating pasanin ang bigat ng buhay na kinitil ng mga oligarko at ipaglaban ang nararapat.

Imahe ng kasipagan at tiyaga

Sa ngayon, ang pagtustos ko sa dalawang bata mula sa World Vision ang tanging magagawa ko upang makatulong sa sitwasyon.  Maraming tumutulong sa atin mula sa iba't-ibang bansa kaya't tulungan din natin ang isa't-isa.  MERONG PAG-ASA ANG PILIPINAS!  

Isang World Vision sponsored child dati, Order of Lakandula and CNN Hero

 Sana ay makita ko ring magtagumpay sina Clarence at Lyka sa buhay.  Sa ngayon, hahayaan ko muna silang maging bata.

OTepp First Week

As I am currently in line for the November 2013 National Occupational Therapy Certification Examination here in Canada, I have decided to enroll in a program funded by CAOT called OTepp.   It is a program ran by the McMaster University in Ontario that assists internationally educated and returning occupational therapists integrate into the Canadian practice.  It consists of five (5) modules that started this January 2013 up until June, just before the July examination. I was a little late to register because of the status of my papers so I joined in the third module.

Interested in the program?  Click the link

We are currently studying evidence -based practice in which we are taught how to critically appraise articles to be used in practice.  In a virtual classroom!  I am so fascinated by this new experience that I can hardly contain my smile every start of the session. (Not that they could see my ridiculous smile though)  It really surprised me as well just how many Filipinos were engaged in the program.  And yes, it is perhaps one of the main reasons why I am happy with the classes.  Hearing a familiar accent calms me down and it reassures me (somehow) that we are one in the same.  We are seeking help to re-enter the world of occupational therapy.  Striving hard to re-ignite the flames of passion for the profession in a highly unfamiliar setting.

 Truly, support groups like this for internationally educated health care professionals like us is truly a blessing!      Can't imagine starting from nowhere.  Next week, I'll be posting about the process I underwent to apply for eligiblity to CAOT.  

Do we still sing Paraiso?

It has been two decades since Ryan Cayabyab has written the song, "Paraiso" and today it still stands as controversial as it was when it first came out in the 90's.  As the song continued to ring truth around the world, the people have yet to find and utilize the hope they have long been searching for amidst the trash.  Last year, I had a chance to volunteer for Aspiring Citizens for Community Empowerment (ACCE) for a short while and although the head of the organization told us that Smokey Mountain has changed a lot from what it was before, you can visibly tell that it's still far off from actually improving.  Some houses have been built with concrete but had cardboards inside as mats and a thin blanket for windows and doors. That is for only a little part of the place. If you go further, you will see houses built with thin plywood on top of trash. The supply of water is also scarce - only certain parts have it.  They deliver it via a long hose duct taped together to reach the place.  Guess what the hose travels to?  Yes, garbage. People there get sick from diarrhea and typhoid.  These are all preventable diseases really and yet the Filipinos there get infected and much worse yet, they die.

During the interview with a local household there, the Japanese students and I found out that a family survives with only five hundred pesos (Php 500.00) a week at maximum.  That is around seventy - one pesos (Php 71.00) a day. With the current minimum food requirements attainable at a doubled price of a hundred and seventy-two pesos (Php 172.00), I think it is very apt to say that they barely "eat".   And for that amount, the government expects five members of the family to eat the following meals for a day:

BREAKFAST

An egg plus rice 

Coffee with milk

LUNCH

Mongo with malunggay

Latundan Banana

Rice

MERIENDA

Pandesal

DINNER 

Tulingan fish

Boiled Kangkong

Rice

Then what of those who live of with lesser income?  Must they rely on picked up food from the trash?  Or must they only offer their children noodles and rice for breakfast until dinner?  Must they continue to think that everything with a "Sangkap Pinoy" seal is healthy enough for them to eat everyday?

Supplements are good but not enough to keep people healthy

What's more shocking to me is, the government is actually using this food bundle price to measure the poverty rate.  "It was never our intention na pababain ang poverty incidence.  Siguro dapat lang ma-stress na ginawa lang tong refinement so that we can more accurately identify the poor.", Jessamyn Encarnacion, the Director of Social Statistics Office stated in a news interview with GMA.

Seriously?  They got away with it for almost ten years?

Really?  How low can oligarchs go?  There are so many dimensions to scale poverty and they only choose this?  Saddening.  Truly saddening.  Having worked at public hospitals during my time there as an occupational therapy intern, I met with the sad truth that poor people are getting poorer.   There even used to be a "free" classification for those who can't afford being treated at hospitals but now, there is none because of the millions of pesos cut from health.  On top of that, the government can boldly tell people not to worry as they suck their brains dry from the budget cut on education as well.  The government is raising a generation of people to be dumb enough not to question them with their corrupt ways.  And by being ignorant, we, in turn, are raising them as well!  

The news about food bundle for 2011

Apathy is what keeps us from reaching paraiso.  In twenty years, everything has changed and it had turned for the worse.  I don't mean to put the blame on anyone but in all sense, we make ourselves.  We did it to ourselves - the past generation and the present alike.  Keeping track and just watching isn't making a difference at all.  It just makes you part of the problem too.  And in all honesty,  for the past few months that I've been staying here in Canada, I am saddened by the mindset of those who have fled from the Philippines.  Not that I can blame them though, most of them had really tough lives when you hear them out.   But it's heartbreaking when you hear how they just plan to live off their lives peacefully here because the condition in the Philippines is really bad.  You always hear them talk about how bad it is there, how lucky that you're here and things like, "wala na tayo magagawa".  Coming from the mouth of a fellow Filipino tsk tsk tsk!    Yes, we are the lucky few who did get here!  Yes, we are the Filipinos who have more power than those back home!  Yes, we can do something!  

YES!!!

YES!!!

YES!!!

I'm sick and tired of people who say NO!  If we truly care about the land we were born in, we would look back.  And we will act now!  A later or an "I'll think about it" is a chance for things to turn for the worse.  And although poverty is far off from disappearing, together, we can start the change.  Together, we can make a difference.

Don't let the next decade sing "Paraiso" still.  

For the next generation, let us make a stand today.

Respetuhin si Manong Pepe

     Dalawang linggo na ang nakalipas nung magkaroon ng kaguluhan sa Facebook dahil sa isang post mula sa UPCAT Admin tungkol sa maagang paglabas ng USTET results.  Madali lang daw ang exam ng UST at wala raw kasing hirap ang UPCAT kaya daw "worth the wait".  Madaming nagalit, madaming nag-react.  Pero hindi pa nga nareresolba ang init ng away meron na namang lumitaw sa Tumblr tungkol sa UST at eto pa 12 years old (daw?) ang gumawa ng bashing.

      Personally, I take the post very insulting, hindi dahil sa isa akong Thomasian kundi isa akong simpleng Emilian na minsan ding sinubukan pumasok ng UST.   First and foremost, opo, hindi ako pumasa sa gusto kong kurso sa UST - BS OT at PT.  Naging bitter din ako. Siyempre naman, sino bang taong hindi?  Lalo na kung UST ang pangarap na school ng best friend mong nauna ng makilala si Lord diba?  Nag-aral po ako diyan much more pa sa UPCAT dahil dun talaga ang gusto ko.  Nakakainis lang kasi sobrang halaga sayo nung isang bagay at iwawalang bahala at lalaitin lang ng iba.  Sobrang mali e.  Sobrang mali.  Ganito na ba ang karamihan sa sumunod sa henerasyon sa amin?  (Don't mean to generalize)  APATHETIC, SPITEFUL and DISRESPECTFUL?  

         Pangalawa, diba kapag bumagsak merong kasunod?  HINDI, HINDI.  Hindi lipat school agad.  ACADEMIC PLACEMENT pa diba?  Eto ang kwento. Pumila ako kasama ang kaibigan ko na bumagsak din.  Madaming taong nakapila, mainit at maraming nakasimangot.  Hmmm... ako sakto lang - hindi nakangiti pero hindi rin nakasimangot.  Tinignan ko ng maigi yung listahan ng mga napasa kong kurso.  Sa College of Rehabilitation Sciences, isa lang napasa ko - Sports Science.  Yung katabi kong babae na kasama yung nanay niya, napasa daw yung Bachelor of Science in Occupational Therapy.  Wow! As in, WOW!  Ayun nga lang, Pharmacy yung gusto niya.  Tinignan ko yung listahan ko ulit at nakita ko dun yung hinahanap nung babae.  Sana palit na lang kami diba?  Mas madali sana ang buhay kung pwede lang.  Napasa ko din most ng engineering at sa philosophy and letters pero naisip ko kung magpapadelay pa ako ng isang taon para maging OT, wag na lang.  So nag-EAC ako pagkatapos irekomenda ng dalawa kong doktor.  Naisip ko...hindi naman ako gusto ibagsak ng UST e.  Gusto lang nila na dun ako sa kursong magagamit ko ang angkin kong talino sa physics, chemistry at english.  So, lahat tayo pantay-pantay lang.  Iba lang ang kurso ko pero kung ginawa kong engineering yan (na ayoko naman talaga) malamang e isa na rin ako sa mga bobong tinatawag ni theindifferentmasochist.  What a psychologically disturbed child.  Kailangan niya na nga OT intervention. 

     Lastly, ang mga kakilala ko pong OT Thomasians ay namamatay ngayon sa orals nila.  Sila kaya ang isa sa mga matatalinong tao na kilala ko.  Baka mapanganga ka na lang pag nakausap mo sila.  Kaya wala siyang karapatan o kahit sino man ang sabihan silang bobo dahil NAGBABASA YAN NG LIBRO HANGGANG BANYO!  

Apat na daang taon mula ng itayo ang UST.  APAT NA DAANG TAON! O kung di man maintindihan ang bilang sa salita eto... 400 YEARS!!!  Aba di biro ang magpatakbo ng isang eskwelahan ng ganun katagal ha.  Para si Manong Pepe na lagpas bente singkong taon nang pumipidal ng sorbetes dito sa subdivision namin.  Tatagal ba yun ng ganun kahabang panahon kung "pangit na quality" ang kukunin nilang students?  Si Mang Pepe ba tatagal ng 25 years sa pagpipidal ng sorbetes niya kung "pangit na quality" rin ng raw materials ang kukunin niya?  Sa tingin niyo?  Di naman po existential discussion to kaya I'll just say the point.  Respetuhin naman ang numerong yan.  RESPETUHIN SI MANONG PEPE!

P.S. Kung manlalait lang, hay please lang, check the ideas formulated by your words.  Kasi sarili mo ng words, pangbaril na sayo.  YOU REALLY DON'T DESERVE TO BE IN UST.